با خدایی زندگی می‌کنم که عاشقانه دوستش دارم!

? هر بار عبور از سختی‌ها، انسان را قدرتمند می‌سازد.

خوش­حالم که زندگی این فرصت‌ها را در اختیارم قرارداد تا قوی‌تر و بزرگتر شوم.

حیف بود بسیاری از این تجربیات را نمی‌آموختم.

الحمدلله که برخی از «مِمَّا تُحِبُّونَ[1]» را در راه خدا انفاق کردیم، شاید هم عزیزترین تحبّونمان را.

«ما رَأیتُ الا جمیلاً»ی ما شکر و شادی در مصیبت‌ها و تنها شدن‌‌هایمان است که اگر خدا و اهل‌بیت ببینند و بپذیرند، از خوش­حالی پر می‌کشیم،

که پذیرش و مهرشان جبران می‌کند همه خسارت‌های دنیوی را…      

و هر روز پُرم  از این احساس و افکار و نجواهای عاشقانه‌ام با خدا…

راستش را بگویم؟!

واقعیت این است که هیچ‌وقت تنها نیستم!

همیشه با خدایی زندگی می‌کنم که عاشقانه دوستش دارم.

به حضور و حمایتش ایمان و یقین دارم…

و  امامی که هر بار صدایش می‌کنم “یا صاحب الزمان” شتابان و مهربان می‌آید.

کاش من هم کمی مهربان بودم تا هر بار صدایم می­کرد:

 “فرزندم!”

شتابان خود را می­رساندم.

[1] . P لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ؛ شما هرگز به مقام نیکوکاران و خاصان خدا نخواهید رسید مگر از آن‌چه دوست می‌دارید و محبوب شماست در راه خدا انفاق کنید، و آن‌چه انفاق کنید خدا بر آن آگاه استO. سورة آل عمران، آیه 92.