قدردان باشیم
با خودم فکر میکردم چه دنیای متغیرالحالی است!
همة ما آرزوی حضور آدمهایی را داریم که به دلیل مرگ، بیماری، دوری یا … در کنارمان نیستند.
اما همینها که هستند، همین چیزها که داریم را نمیبینم.
مادر، پدر، همسر، فرزند، فامیل و دوست و همسایه…
حتی همان آشنای دور که ما را مهمان نگاه گرم و لبخند مهربانش میکند …
و هر چیز کوچک و بزرگی که داریم: سلامتی، آبرو، امنیت ….
سقفی بالای سر، غذای گرمی …
این آسمان آبی، آواز پرندهها و…
همه و همه میتواند ما را به شکر و شادی و شعف وا دارد.
اما،
ای وای که دغدغة اغلب آدمها، نداشتههاست و حسرتشان از دست رفتههاست!
قدر بدانیم:
قدر خدا و مهربانیهایش، قدر امام رضاA و حرمش، قدر زیباییهای و کرامتهای بانوی قم،
قدر دعاهای هر روز و شب امام زمانA را …
قدر دوستیها و یکرنگیها….
قدر آدمهای دور و برمان، قدر لحظه لحظههای زندگی که خداوند عطا کرده است.
